مسافری تنها
ساعت ۱۱:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٢/۱٤ 

    مسافری هستم تنها از سرزمینی ناشناخته به سرزمینی ناشناخته تر. سفرم به این سرزمین بدون اختیار من بود، به سرزمینی که گنگ و نامعلوم که فقط در آن تنها بودم و تنها زندگی می‌کنم و تنها همکس من تنهایی من است. تنهایم در این دنیا و در تنهایی هم میروم. تنها آمدم، تنها هستم و تنها می‌روم.شاید این سرنوشت من بود.تنهایی، تنهایی و تنهایی.


کلمات کلیدی: